انسان شناسی فرهنگی

عشق به انسان

artaferien — Wed, 02 Jul 2008 07:54:23 GMT

دعا را فراموش نکنیم

دعا یادگار پاکان است. یادگار زنان و مردان مقدس. زبان و لحن و جملات شاید به زیبایی دعا کمک کنند اما به ارزش دعا نمی افزایند یا از آن نمی کاهند. ما برای آرزوهایمان ،عزیزانمان و بسیاری از موارد دیگر دعا می کنیم.

لازمه ی دعا معرفت است . اینکه ما بدانیم که در مقابل خیلی از امور، ناتوان کاملیم. اینکه بدانیم که همه ی آنچه که آرزوی ما است ، صلاح ما نیست . اینکه اراده ی پروردگار را از اراده ی خویش برتر بدانیم. اینکه بدانیم دعا نیاز به حضور قلب دارد. اینکه به جای نفرین، دعا کنیم . از خدا بخواهیم همه را مورد لطف وراهنمایی خویش قراردهد. دشمنی در کار نیست . همگان دوستند. حال که یزدان، آنان را به آفرینش مفتخر نموده است و خودش آنها را می آزماید، چرا من برای پیروزیشان در امتحان هستی دعا نکنم.

در مسابقات یورو 2008 دیدیم که چگونه طرفداران تیمها به تشویق بازیکنان تیم مقابلشان پرداختند و با تمام وجود دوستی را پاس می داشتند.

چقدر دلپذیر است اگر همانگونه که برای عزیزانمان دعا می کنیم،تمام آنهایی را که سوء تفاهم ها باعث شده که چشم دیدنشان را نداشته باشیم هم دعا کنیم. یادمان باشد که حتی اگر استنباط ما راجع به آنها کاملا واقعی باشد و آ نها در اشتباه به سر یبرند ، تنها پروردگار است که می داند خاتمه ی آنان چگونه است و اگر بخواهد به لحظه ای دون ترین ها را به ارجمندها و ارجمندها را به دون ترین ها مبدل می کند.

دعا برای دوستان و هم عقیده ها پسندیده است اما ما هنر مند تریم اگر همه ی آدمیان را دعا کنیم.

فراز اندیشه باشید

اتشی از درون

artaferien — Wed, 02 Jul 2008 07:49:48 GMT

گزیده هایی از کتاب " آتشی از درون " نوشته کارلوس کاستاندا

کاستاندا فارغ التحصیل رشته مردم شناسی از دانشگاه کالیفرنیاست که برای تحقیق در مورد گیاهان دارویی به سفر می پردازد و با سرخپوست سالکی به نام دون خوان آشنا میشود و وی مطالبی از سلوک خود برای کاستاندا بیان میکند و او را آموزش میدهد.

--خود بزرگ بینی بزرگترین دشمن انسان است --خود بزرگ بینی ما را ناگزیر می کند که بیشتر عمر خود را در حال رنجش از دیگران به سر آوریم-اگر ما فارغ از خود بزرگ بینی باشیم آسیب ناپذیر خواهیم بود. --هر فردی که به سر سوزنی غرور گرفتار باشد اگر در وضعی قرار گیرد که احساس بی ارزشی کند متلاشی خواهد شد --عمل کردن در حال خشم بدون صبر و خویشتنداری در حکم شکست خوردن است----صاحبان بصیرت که به عمد به آگاهی ناب نایل می شوند

موجوداتی تماشایی هستند که باید آنها را نظاره کرد.این حالت در لحظه ای پیش می آید که آنان از درون می سوزند.آتشی از درون آنها را در کام خود فرو می برد و در مرحله آگاهی کامل آنها به ابدیت می پیوندند.--علت وجودی این عالم غنی تر ساختن آگاهیست --انسان درون بین هیچ نظری ندارد که به دفاع از آن برخیزد--اصولا عقاب رویت پذیر نیست.یک صاحب بصیرت با تمام وجود خود عقاب را حس میکند.چیزی در همه ما هست که ما را قادر می سازد تا با تمام وجود به شهود دست یابیم.

--یکی از بزرگترین قوه ها در زندگانی سالکان ترس است.ترس شوق ایشان را به آموختن بر می انگیزد. --رویت به معنی عریان نمودن قلب از هر چیز است --غریزه جنسی واسطه پدیدآمدن موهبت آگاهیست --یگانه انرژی واقعی که ما واجد آن هستیم انرژی حیات بخش غریزه جنسیت --آزادی همچون مرضی مسریست .انتقال پیدا میکند.ناقل آن مرد درون بینیست منزه از گناه.ممکن است مردم آن را درک ننمایند و از همین روست که نمی خواهند آزاد باشند.به هوش باش که آزادی وحشت آور است اما نه برای ما.من تقریبا در همه عمر خود را برای این لحظه تیمار کرده ام و تو نیز چنین خواهی کرد. --آزادی هدیه عقاب به انسان است.بدبختانه کمتر کسانی می فهمند که یگانه چیزی که ما برای پذیرفتن چنین هدیه فاخری بدان نیازمندیم داشتن انرژی کافیست (مصونیت از خطا و گناه)...

جلسه سوم و چهارم

artaferien — Sun, 15 Jun 2008 16:39:18 GMT

جلسه سوم و چهارم

زبان علمی-بینش علمی

برای شناخت و تسلط بر هر دانشی ازجمله انسان شناسی ما باید به ۴ حوزه از آن دانش مسلط و آشنا شویم:

۱- زبان ۲- بینش ۳- روش ۴- قلمرو مسائل

در دو جلسه گذشته تلاش بر این بود که به یک تصور عمومی از انسان شناسی و انسان شناسی برسیم و در این جلسه بازبان و بینش مردم شناسی فرهنگی آشنا می شویم. نکات فوق برای وارد شدن به یک رشته لازم است و علاوه بر آن باید آمادگی های شناختی - عاطفی و اجتماعی/ارتباطی را حایز شویم(۴ حوزه فوق مجموعاْ آمادگی شناختی علم اند) انسان تنها مغز و رایان نیست بلکه عاطفه و قوای یدی نیز دارد.در دانشگاهها به اشتباه گاه تصور می شود که اگر دانشجویان به حد کافی بشناسند کافیست در حالیکه آمادگی عاطفی و انگیزه مندی فراموش می شود هر فردی زمانی در مسیری درست به دانشجویی می پردازد که بتواند انگیزه های عاطفی و اجتماعی را در خود ایجاد و حفظ کند.برای اینکه به لحاظ عاطفی با یک دانش رابطه برقرار کنیم باید آنرا با زندگی شخصی گره بزنیم که این مستلزم قراردادن تجربه زیسته در حوزه فردیت وحیات شخصی اوست.شخصی سازی علم مهمتر از هر چیز در حیات دانشجویی است.

زبان-رشته آکادمیک و علم چیزی جز نوعی گفتمان و بازی زبانی نیستند منظور از بازی زبانی این است که ما در هر رشته ای به کمک مجموعه ای از مفاهیم درباره مجموعه ای از واقعیتها در قلمرو آن علم صحبت می کنیم برای مثال در انسان شناسی ما به کمک مفاهیمی درباره واقعیتهای مشخصی که قلمرو انسان شناسی است بحث می کنیم مفاهیمی مانند فرهنگ-زبان-قوم مداری-هدیه-الگوهای فرهنگی -فرهنگ یابی-نسبیت فرهنگی بینش انسان شناسی-مردم شناسی-قبیله-کولا-پتلاچ و بسیاری از مفاهیم دیگر که انسان شناسان برای توصیف-توضیح و تحلیل فرهنگ از این زبان یا گفتمان استفاده می کنند.شناخت فرهنگ ایرانی مستلزم فراگیری زبان فارسی است و برای شناخت انسان شناسی نیز باید زبان آن را که یک نظام دلالت و نشانه است یاد بگیریم.

درباره علوم اجتماعی و انسانی زبان اهمیت بیشتری دارد چرا که علومی مفهومی اند یعنی ایده-مفاهیم-دستاوردها و نتایج به صورت واژه ها-مفاهیم و عبارات تولید و ارائه می شوند ولی در علوم دیگر عمدتاْ علاوه بر کلمات راههای دیگری برای انتقال دستاوردها وجود دارد.مثلاْ یک پزشک مجموعه ای از مهارتهای دیگر را نیز داراست.

چگونگی شکل گیری زبان در علوم اجتماعی و انسان شناسی گیدنز مفهومی مطرح می کند به نام تفسیر مضاعف. در علوم اجتماعی مفاهیم را از زبان عامیانه می گیرند و به زبان علمی تبدیل می کنند. در علوم اجتماعی همان مفاهیم روزمره مردم استفاده می شود.برای مثال فرهنگ-جامعه-ارزش-تحرک اجتماعی-قوم-جنسیت و... . مشکل اصلی علوم اجتماعی این است که زبان این رشته کاملاْ نزدیک به زبان عامیانه است و به همین دلیل افراد عادی قادرند مرز مابین زندگی عادی و رشته علمی را تشخیص دهند. عوام به دلیل آنکه زبان جامعه شناسی را می دانند به صورت زورمندانه و اعتراض به آن نگاه می کنند.زبان عامیانه یک زبان احساسی-شخصی و قطعی است در حالیکه زبان علمی زبانی غیرشخصی و تعمیم یافته است و غیراحساسی که در آن عدم قطعیت حاکم است. کتاب علمی هرچقدر خشک تر باشد علمی تر است. زبان علم دقیق و روشن است در حالیکه زبان عامیانه مبهم است.(ایهام نیز دارد)

پیشتازان تعاون

artaferien — Fri, 23 May 2008 15:26:14 GMT

رویا

artaferien — Fri, 23 May 2008 15:16:04 GMT

در رویای بیداریم بودم... روبرویم نشسته بودی و با لبخندی هراس آور از من پرسیدی: "رویایت چیست؟!!" ناگهان در بینی ام بوی تندی پیچید و خطی سرخ از هر دو سوی ناودان بالای لبانم سرازیر شد. من فریاد زدم: "نــــــــــــــــــــــــــــــــه! من خون دماغ شده ام!" و ریشه های نازک و وافر یک گیجی لذت بخش بود که در تمام وجودم دویدن گرفت... مبهوت روی زمین افتادم... تنها ناله های آزار دهنده یک آمبولانس بود که شنیده می شد. دلم می خواست که آن صدا خفه شود...

پرستش شادی

artaferien — Fri, 23 May 2008 15:12:18 GMT

رویا دیدن با پا تنها به خدائی باور دارم که رقصیدن می داند" ~ فردریش نیچه

به کامت گرفت
هرگاه
چنبره درد
تنها
برقص!

به خاکستر اگرت نشست
شعله سوزان استعاره ها
تنها
برقص!

و خواهش افشای زیبائی روح را
تنها در غرقاب خوی
برقص!

چو رقص گیری
پر خواهی کشید از میان (–ناپیدا پیکانی نشانه رفته به بهشت-)
پس
تنها
برقص!

* توضیح عکس: Study of Dance - Adolph De Meyer

چشمک بزن پروانه

artaferien — Fri, 23 May 2008 15:01:38 GMT

چشمک بزن پروانه

"ژان دومینیک بوبی" (Jean-Dominique Bauby) سردبیر مجله "ال"(Elle) بعد از سانحه ای سخت، دچار فلجی کلی در سلسله اعصاب می گردد (Locked-in Syndrome). منهای پلک چشم چپ، بدن وی تبدیل به قفسی خوفناک می گردد. اما پروانه جانش از تنها مفّر باقی مانده راهی می گشاید. دویست هزار بار پلک زدن (هر کدام برای یک حرف) منجر به آفرینش "پیله و پروانه" (Diving Bell and Butterfly) می گردد. بی تردید با خواندن کتاب اعتراف خواهید کرد که روح شما نیز جزء قلل فتح شده این پروانه نازک پرواز شده است. این چنین، هر لمحه از زندگی طراوت یک معجزه را می گیرد. یکی از تکان دهنده ترین لحظات جائی است که وی به علت عدم توانائی در پس راندن بزاق جمع شده در دهانش، چشمک می زند که "اگر می توانستم که آب دهانم را قورت بدهم به خوشحال ترین مرد دنیا تبدیل می شدم!"

کوتاه درباره سال جدید

artaferien — Sat, 22 Mar 2008 14:41:18 GMT

سال موش |فرهنگ ملل

بر اساس تقويم چيني سال (1387) سال موش است. اين سال اولين سال در تقويم دوازده سالي چيني است . بر اساس باور مردمان چين متولدين اين سال افراد بسيار محبوبي هستند و استعداد بالايي براي انجام كارهاي هنري و آفرينش دارند.

از افراد مشهور متولد سال موش مي توان به نويسندگان مشهوري همچون شكسپير ، راسين، جرج ساند، تولستوي، دوفو، ژول ورن، دوده، كاترين منسفلد، شارلوت برونته، آنتوان دوسنت اگزوپري و اوژن يونسكو اشاره كرد . همچنين وينستون چرچيل، پابلو كازالس، هانري تولوزلوترك، هيملر ،موزارت، لويي آرمسترانگ و ماتاهاري نيز متولد سال موش بوده اند.

اطلاعات بيشتر درباره سال موش و تقویم چینی را در اينجا مي توانيد مشاهده كنيد

نقدی بر کتاب تجدد وتجدد ستیزی

artaferien — Fri, 21 Mar 2008 11:31:18 GMT

این مقاله به بازخوانی کتاب «تجدد و تجددستیزی در ایران» اختصاص دارد. آقای عباس میلانی نویسنده کتاب،‌کوشیده است تا تاریخ ایران را از منظر «مدرنیت» مورد بازشناسی قرار دهد. ایشان به کمک تئوری نوتاریخیگری و به مدد مکتب تحلیل گفتمان،‌درون کاوی تاریخ ایران را می آغازد و هر کجا ردپایی از مدرنیت می یابد، آن را بازتاب می دهد.

در نقد کتاب «تجدد و تجددستیزی» آنگاه به تئوری نوتاریخیگری – که دستمایه اصلی میلانی در این اثر است – می پردازیم و دیدگاه میلانی را در رد ماتریالیسم تاریخی، در ترازوی نقد می نشانیم.سپس با اشاره به آنچه که آن را «بن ساختاری مدرنیته» می خوانیم‌ نشان می دهیم که بنابر آنچه کانت در پاسخ به سؤال: روشنگری چیست؟ گفت: ‌رفع قیمومیت از انسان؛ آنچه که درون مایه مدرنیت را فراهم آورد، Subjectivity است که در واقع سازنده جنسیت درونی انسان در آزادی و استقلال اوست و اگر هابرماس، هگل را پایه گذار مدرنیت می شناسد، به اعتبار آن است که منزلت «اصالت فعال شناسا» را تثبیت کرد. او اشاره می کند که پیدایش عناصری از قبیل حقوق طبیعی انسان، جملگی منبعث و زاده همان اصالت پیش گفته هستند.در این راستا، دیدگاه های موجود در بازشناسی مدرنیته را مورد تشریح قرار می دهیم.
در بخش پایانی نوشتار خود،‌ به موضوع تناقض مکتب تحلیل گفتمان و گزینش مشابهات تاریخی یا به تعبیر آقای میلانی جستجوی رگه های مدرنیت در تاریخ می پردازیم و با اشاره به نقش معناداری رفتارها و ایده های اجتماعی و با توجه به دیدگاه های لاکلائو و موفه نشان می دهیم که مفهوم گفتمان چگونه به ویژگی رابطه ای هویت تأکید می کند. از این همنوردی نتیجه می گیریم که میلانی در یکسان پنداری پدیدارهای مشابه مدرنیته در جای جای تاریخ ایران، به رغم عِده و عُده فراوانی که گردآورده و حوالت هایی که با ارجاعات خود می دهد، جز کژ راهه نپیموده است.

1- مجموعه مقالات عباس میلانی که در کسوت کتاب «تجدد و تجدد ستیزی در ایران» درآمده، کاری سترگ است. پیش از آن شاهد کوشش هایی بوده ایم که سودای آن داشته تا مدرنیت را در پیشینه این آب و خاک جستجو کند. با این حال همت میلانی و ذخیره وسیع «داده ای» او از تاریخ و سنت و آداب دیار ما شاید کمتر به هر کسی دست بدهد که بتواند زیر عَلَمی به این سنگینی برود.

میلانی را در آثار دیگری همچون «ابوالهول ایرانی» دیده ایم که این آخری دست مریزاد هم دارد. کوششی است پررنج و به قول نیچه، «فوران بلندپروازی» دانش دوستی است که روزگاری از آبشخور چپ ارتدکسی سیراب می شده و حال،‌ نحله مابعد مدرن را تجربه می کند. با رژیم حقیقت فوکویی و سرمایه نمادین بوردویی. و گریخته از پالودگی های ایدئولوژیک، چه طبقاتی، چه مذهبی. ابوالهول ایرانی،‌اگر چه «کتاب» است و «مقاله» نیست،‌ با این وجود کاملا تجلی روایی حکم دکارت است. با آن اصل شناخت شناسی اش که «می اندیشم، پس هستم». و نشان می دهد که میلانی (برخلاف تصور خود) در کتاب نویسی واقعا بیشتر متجدد است تا در مقاله های پراکنده اش.

مجموعه مقالات «تجدد و تجدد ستیزی» حال و هوای خود را دارد و منعکس کننده روحیه نکته پرداز و فرصت سنج میلانی است. با این حال،‌ هیچکدام دلیل نمی شود که این اثر در ترازوی نقد ننشیند. آن چه در پی می آید پویشی – و شاید پرسه ای – است در حاشیه و متن این اثر.
2- کتاب گردآمده از 20 مقاله پراکنده است که در زمان های مختلف به رشته تحریر درآمده و سرانجام در سال 99 میلادی، نویسنده با مقدمه مفصلی در هیأت یک مجموعه به دست چاپ سپرده است. به همین دلیل مقدمه، سنگینی همه کتاب را بردوش دارد. میلانی در مقدمه، نخست تعریفی از مدرنیته می دهد و پس از گذری به مقوله «مقاله»، خواننده را با نظریه تازه «نوتاریخ گرایی» آشنا می سازد.

3- میلانی می گوید با این هدف که متون مهم گذشته را از نو به سخن بیاورد، یعنی تار و پودشان را بشکافد، زبان شان را حلاجی کند، مبانی و مجاری فلسفی شان را بفهمد، دست به کار شده و می کوشد که چون باستان شناسی محتاط و مجرب، ذهنیت و جهان بینی مستقر در هر یک از متون را بازسازی کند. رابطه این ذهنیت را با ساخت قدرت زمانش دریابد و بتواند بالمآل، ذهن و زبانی نقاد و خود بنیاد بیابد که هم از قید سنت فارغ، هم از تقید و تعبد از غرب. هم رنگ و بافتی بومی دارد، هم پشتوانه ای جهانی.

4- میلانی می خواهد ثابت کند که عناصر پراکنده مدرنیت در تاریخ این دیار وجود داشته است. نشان می دهد که چگونه متصوفه در برابر قشری گری ایستاد و برداشت های فقهی تام را یکسره به کناری نهاد. او در ژرفای گلستان می کاود تا فردگرایی را بنمایاند. اهتمام شاه عباس صفوی را بر شهرسازی و تمدن شهری و مقتضیات زیست شهری نشان می دهد و پیگیری و اهتمام او را بر جدا کردن دین از سیاست و سکولاریزاسیون بر می شمارد. نوزایی دینی که هم معنی با مدرنیته است از نگاه میلانی با نائینی می آغازد و تا سروش می آید. میلانی بها دادن خانم پارسی پور به زن در اثر مشهورش «عقل آبی» و بها دادن به فردیت در آثار «گلشیری» را رگه هایی آشکار از مدرنیت می شناسد. در این میان، «صادق هدایت» در ساز واره میلانی،‌ از بقیه قدری جلوتر می افتد. هدایت در اوج جهل و تراخم و استبداد و استعمار کشور، فرزند ناخلف مدرنیته می شود و با جهان بینی تراژیک خود، به آن سوی ماورای تجدد جهش می نماید.
5- از نگاه میلانی وجود این رگه های ضخیم در تاریخ ایران، مانع از این قول نیست که مدرنیته هنوز در ایران شکوفا نشده است. هنوز عواملی فعال اند و مانع از آن می شوند که جامعیت مدرنیته در کشور ما پدیدار گردد. میلانی روشن می سازد که با حرف مارکسیست هایی که معتقدند عوامل توسعه نایافتگی به خارج مرزها بر می گردد، سرسازگاری ندارد. با این قرائت، ‌میلانی عوامل توسعه نایافتگی را درون زا می داند و معتقد است که در هویت و شخصیت و در تار و پود اندیشه و فرهنگ این ملت نشسته است و تنها با اصلاح این تار و پورد است که توسعه، پایدار می گردد.

6- میلانی در مقدمه، چگونگی کوچیدن از مذهب اصالت تاریخ به نو تاریخیگری را شرح می دهد. او با جانب داری پایورانه از نو تاریخیگری و تنقید مستمر از تاریخیگرایی، ‌برای خواننده روشن می سازد که تئوری اصلی که او از منظر آن به داده های تاریخی می نگردد، همین «نو تاریخیگری» است و بنابراین شرح مختصری در این باب شاید بی مناسبت نباشد.
فلسفه تاریخ در دو مفهوم مورد اشاره است. یکی به مفهوم فلسفه جوهری یا نظری تاریخ است و دیگری فلسفه انتقادی یا تحلیلی تاریخ. اولی تاریخ را به مثابه وقایع و دومی تاریخ را به مثابه تحلیل وقایع می شناسد. تا پیش از قرن بیستم تعبیر «فلسفه تاریخ» معمولا به تاملات نظری درباره جهان حوادث و وقایع (به معنای نخست آن) اطلاق می شد که در واقع حاصل تلاش سیستم سازان بزرگی بود که در میان آنان،‌کسانی چون هگل، مارکس و توین بی از بقیه شناخته شده تر هستند.

artaferien — Sun, 09 Mar 2008 12:06:33 GMT